Ψιλικατζού ως Πολιτικός Αναλυτής – Κίνδυνος η Σωτηρία;

Κάνοντας βόλτες να δω τι γίνεται στην “λογόσφαιρα” κατάπια σχεδόν την γλώσσα μου.

Βρήκα μία ψιλικατζού να το παίζει πολιτικός αναλυτής με “Κάμερες”, “Ατομικά Δικαιώματα”, “Προσωπικά Δεδομένα” και άλλα τέτοια.

Το κείμενο που δείχνει εις πρώτης όψεως σαχλαμάρα είναι – μόλις το κοιτάξει κανείς δίχως την προκατάληψη από τον όρο “ψιλικατζού” – ένα καλοφτιαγμένο επικοινωνιακό κείμενο, το οποίο διαμορφώνει γνώμες με γλώσσα που αγγίζει την μάζα.

Αρχίζω να αμφιβάλω ότι πρόκειται πραγματικά για ψιλικατζού – αλλά πριν με πιάσει η “ψηφιακή παράνοια“, ας επικεντρωθώ σε αυτά που μπορώ να αποσπάσω αντικειμενικά από το όλο θέμα.

Πρώτα απ’ όλα να πω κάτι: ζηλεύω τον τρόπο που εκφράζετε αυτό το θηλυκό! Εγώ πρέπει να περιορίζω τον εαυτό μου να γράφει ήπια, ώστε να μην ενοχλώ πιθανούς αναγνώστες με το λεξιλόγιο μου (για την ανορθογραφία μου κάνω ότι μπορώ). Επίσης είμαι επώνυμα στο διαδίκτυο. Μου έρχεται λοιπόν η σκέψη ότι ίσος να ανοίξω κάνα ανώνυμο ιστολόγιο, ώστε να μπορώ να ΄βαράω αλύπητα’ με ποιο άγριο τρόπο έκφρασης (τον οποίο κατέχω αρκετά καλά).

[Μετά Δημοσίευσης: δεν ήθελα να υπονοήσω πως η "ψιλικατζού" είναι ανώνυμη]
Η ανωνυμία θα με βοηθούσε δηλαδή να εκφράζομαι ποιο ελεύθερα, δίχως να φοβηθώ για την ήπια ταυτότητα που έχω εδώ και χρόνια στο διαδίκτυο (αν και βαθιά στα αρχεία υπάρχω πολύ αθυρόστομος, όχι όμος με την επαγγελματική ταυτότητα “lazaridis_com”).

Όσο για το θέμα για της κάμερες που θέτει η ψιλικατζού μου έρχετε το εξής:

• Σε μία ορθή κοινωνία δεν υπάρχουν συνέπειες για επώνυμη δράση εντός των ορίων που ορίζει ο νόμος.
• Η ανώδυνη επώνυμη δράση θα έπρεπε να είναι ο στόχος ενός φιλελεύθερου πολίτη (αυτό θα είναι και η απόδειξη πως η κοινωνία λειτουργεί ορθά, διότι δεν υπάρχει φόβος για συνέπειες).
• Η ανώνυμη δράση απομακρύνει ουσιαστικά από αυτόν τον στόχο (απλά διότι εξουδετερώνει την ανάγκη οργάνωσης μίας αντίστασης στις άδικες συνέπειες στην επώνυμη δράση)
• Το συμπέρασμα είναι: αυτοί που επιθυμούν απόλυτη ανωνυμία
  • δεν συμβάλουν στην επίτευξη του στόχου της ορθής κοινωνίας.
  • προστατεύουν τον εαυτό τους από συνέπειες έλλειψης πειθαρχίας
    • π.χ. όταν ξεφεύγουν οι πράξεις τους εάν δεν ελέγχουν την οργή τους

Εάν αναλυθεί παραπέρα, η ευθύνη είναι σε αυτούς που στηρίζουν εκείνους που δεν ελέγχουν την οργή τους. Θα έπρεπε να κάνουν την δύσκολη δουλειά να δώσουν διέξοδο στην οργή, μα ποιο εύκολο είναι να την δικαιολογούν την οργή (“ε, ξέσπασαν λίγο τα ‘παιδάκια’”). Τώρα αν το εκμεταλλεύονται π.χ. πολιτικά, η αν απλά είναι ανίκανη να βρουν διέξοδο… δεν ξέρω εγώ! Ίσος υπάρχει κάνας ‘ψαράς’ να μας το αναλύσει! Εγώ πιθανολογό πως είναι ένα μείγμα εκμετάλλευσης και ανικανότητας.

(φτάνει ως εδώ, διότι θα ‘χάσω την μπάλα’)

Να είστε καλά, κυρά ψιλικατζού, μου ανοίξατε το σκέψη!
Η προσωπική μου γνώμη είναι:

• Να υπάρχουν κάμερες περιορισμένης μνήμης (π.χ. 48 ώρες, όσο και το αυτόφωρο)
• Εάν ξεσπάσει βία γίνετε νόμιμη η καταγραφή, π.χ. με απόφαση εισαγγελέα που βλέπει
  • πλάνα στην τηλεόραση
  • ‘βιντεάκια’ στο διαδίκτυο
  • βίντεο απο π.χ. ιδιοκτήτη μαγαζιού που προστατεύει την ιδιοκτησία του.
• Εάν δεν ξεσπάσει βία, η μνήμη σβήνει έτσι και αλλιώς (ακόμα και να μην σβήσει πρακτικά, νομικά δεν υπάρχει στοιχείο).

Τώρα, αν απαγορεύσουν και να καταγράφουν τα ‘κανάλια’, η πολίτες μέσου ‘μικροσυσκευών’ και η καταστηματάρχες με σταθερά εγκατεστημένες κάμαρες ως μέσο πρόληψης, το επάνω σχέδιο καταρρέει. Απ’ ότι ξέρω παντός, υπάρχουν χώρες που θα επέτρεπαν στον καταστηματάρχη να οπλοφορεί και να ‘καθαρίζει’ εισβολείς. Ίσος το να μπορέσουν να ‘οπλοφορούν’ με μία κάμερα είναι μία δίκαια μέσο λύση.

.